zgaszone światło (jak nigdy)

oświecam więc potężny nieporządek 

krzyczę więc: jesteś tu?

odpowiada on: no

krzyczę tam: POSPRZĄTASZ to DZISIAJ?

odpowiada: ZGAŚ ŚWIATŁO

krzyczę (dość zręcznie): ??

odpowiada: zgaś światło, nie zobaczysz, że jest brudno

niektóre rzeczy, których się wstydzimy, że nas zastanowiły, myślimy o sobie, tetrycy zgryźliwi, albo jeszcze gorzej, czasami mają niezwykle logiczne wyjaśnienie

właściwie nie ruszyłem się z domu ani razu. poza rzeczami urzędowymi. spędziłem cały czas z rodziną. rodzina na mnie czekała. się przygotowała. z dworca odebrała. wyjść z domu nie pozwalała. do korony podwoziła. podważała.

Rozsiane po okolicy punkty kontrolne, mające służyć zabezpieczeniu porządku, w praktyce utrudniają ludności dostęp do opieki lekarskiej, edukacji (dzieci muszą nieraz iść do szkoły 20-30km, okrążając po drodze zamknięte osiedla) oraz do wody pitnej: mieszkańcy niektórych palestyńskich wiosek mają dziennie do dyspozycji jedynie 20 litrów wody – musi im to wystarczyć do picia, gotowania, utrzymania higieny osobistej i do pracy. Przeciętny Europejczyk zużywa codziennie dziesięć razy tyle.

Sytuacja w Gazie jest mniej więcje dwa razy gorsza.

Jest trzecia w nocy a ja siedzę w koszulce i bokserkach we wnętrznościach Ben Guriona. Z miłości do Izraela, z poczucia narodowej winy, z ukochania języka i twarzy ładniejszych nawet niż w Szwecji.

Biedny Polak próbujący wydostać się z getta.

Zabrali mi plecak, dokumenty, kurtkę, buty... przecież mogą tam wsadzić wszystko, wysłać do Gazy, jak pradziadków wysyłano im w głąb Rosji, jak i co im udowodnię? Na szczęście paranoja przechodzi w porę.

Przychodzi za to jeden z czterech opiekujących się mną żołnierzy, obmacuje mnie niezwykle dokładnie w imię Syjonu, ale cóż z tego, cóż że z Syjonu, skoro widzę cztery dokumenty A4 z moimi danymi, a to oznacza gruntowne sprawdzanie potencjalnie tkwiącego we mnie szpiega.

I myślę sobie, że nigdy nie widziałem nawet granicy z gazą. Ale może trzeba odświeżyć artykuł Błońskiego w jego aktualnym wymiarze. O tym, jak przyjeżdżam do getta zwanego Izraelem patrzę i nie widzę Gazy, choć wiem, że istnieje, i nie mogę wjechać do niej, i nic nie robię, żeby nawet poczuć jakiś wyrzut sumienia. Nie widzę Gazy, bo jest to skonstruowane tak, że się jej nie da zobaczyć. Impreza, wino, kawa, piwo, dobry obiad, martwienie się o świeże warzywa na sałatkę.

Gaza w sposób szczególny nie istnieje w Izraelu. Przyjechałem w tym roku głównie studiować do Yad Vashem, gdzie pojawił się temat winy narodowej, niemieckiej, polskiej, żydowskiej, każdej innej. I rozmowy o Ugandzie, Ruandzie, nie wiem czym jeszcze, rozmowy toczone na terytorium palestyńskim, niedaleko gazy, bez słowa o tym konflikcie.

Do jakiej więc przyszłości ma to prowadzić? Czym jest uczenie o historii w takiej sytuacji?

Y. postawił mi zarzut, że w Warszawie nie czuł się wolny, że jakaś starsza kobieta na niego krzywo patrzyła, bo ma on rodziców z Iraku, wraz z rodzicami wygląd nieco orientalny.

Zapytałem go, jak porówna krzywo nań rzucone spojrzenie z sytuacją palestyńczyków, sam nie do końca wierząc, że tak ostro zareagowałem.

Nie spodziewał się. 

Prawie dostał zawału z nerwów.

Ale nie dawałem za wygraną i zapytałem jakim sposobem mówi o rasizmie w warszawie, złych spojrzeniach, nie widząc tego, czego nie widać na codzień w jego kraju.

Jaki jest sens mówienia, że pamiętając o przeszłości (o zagładzie) można tworzyć jakąś lepszą przyszłość?

Odprowadzony dosłownie do wyjścia juz po wszystkim siedziałem upokorzony na końcu terminala, w tej samej knajpie co rok temu, pijąc wino, słuchając mojej nowej piosenki (patrz wyżej) i paląc jednego papierosa za drugim. Trochę podsumowań przez dwie godziny. Mocne postanowienie uprawiania sportu od wiosny, bo czas młodości się kończy, trzeba będzie nadrabiać dobrym ciałem. Co zrobić z tymi nieudanymi wspólnymi wakacjami? Jak i kiedy zacząć o tym rozmawiać?

Spojrzałem w tym roku zupełnie inaczej na Izrael. Nigdy nie spotkałem tak wielu życzliwych ludzi przypadających na jeden metr kwadratowy, to bez zmian. Kocham ten kraj jak dawniej, uwielbiam tych ludzi.. czuję się tam jak w domu.

Ale to jest chyba też największe stężenie na kuli ziemskiej ludzi, którzy chcą cię oszukać: w sklepie, taksówce, na targu.. Chyba też najgorszy transport publiczny w stosunku do rozwoju miasta (tel aviv). To jest nawet zabawne, dopóki się nie doświadcza życia na codzień, w którym czasami chciałoby się tak pożyć bezmyślnie jak w Szwecji, isć do sklepu, kupić warzywa, etc.

W Szwecji jest się przyzwyczajonym do autobusu, który przyjeżdża punktualnie, podwozi pod ruchome schody do metra, drzwi metra otwierają się automatycznie, schody suną nas do góry, jak coś nie działa, to od razu się robi tak, że nie trzeba myśleć, co robić.

Przynaglają nas do zwiększenia poczucia winy narodowej, i dobrze, ale na miłość boską, jak można nie mówić w nieskończoność o gazie i zachodnim brzegu? 

Biedny Polak musi stanąć znowu przed karuzelą tel awiwską i dostrzec gazę. W obecnej sytuacji wychodzi na to, że niczego, absolutnie niczego nie nauczyliśmy się z historii.

Jakoś udało mi się wylecieć, lot do wiednia był jak z bajki, cudowna pogoda, ani drgaweczki, prześliczne są góry od grecji po węgry, jak tak dalej pójdzie to w końcu poznam je wzdłuż i wszeż bez postawienia tam nogi.

W Wiedniu odetchnąłem trochę, aż z radości poprosiłem o pieczątkę do paszportu, żeby się upewnić, że jestem w Europie.

Świetna wystawa w Albertinie, niemałe zaskończenie tak świetnym nagromadzeniem prac Magrittego. Kiełbasa i grzane wino, żeby nie było, że nie wiem, co się je na ulicy w wiedniu.

W katedrze Stefana miałem chyba dobrą intuicję rok temu kodując w mózgu, że ołtarz i ambona (nowa) nie pasuje do wnętrza (?) teraz tylko rzuciłem okiem, muszę to gdzieś sprawdzić.

Uwielbiam Austrię, Gruss Got w drzwiach samolotu w Tel Avivie, i w muzeum, wszędzie, tylko z zachwytu przyklasnąć.

No i back to black, Stockholm.

Uwielbiam ten kraj i szczerze go nie znoszę.

Wątły, niebaczny, rozdwojony w sobie.

Z prostacka rzekł do mnie E. w Ejlacie na plaży, że dziwi się mi, bo on nie wie, co to znaczy, robić coś, na co się nie ma ochoty.

Dalej pozostaję syjonistą, i to nawet nie umiarkowanym, ale niech chociaż nie rzucają belek pod nogi, taki drobny postulat po rozmowie z polską akcją humanitarną.